Bir sezon başlıyor, herkes bir şey bekliyor: gol, drama, son dakika. Ama kimse şunu beklemiyor: hiç kimsenin gol atamadığı o meşhur akşamın hiç gelmemesini. Bu sezon şimdiye kadar 41 maç oynandı. Kırk bir. Ve hiçbiri 0-0 bitmedi. Ne çamurlu bir cumartesi öğleden sonrası, ne rüzgârın topu havada durdurduğu bir pazar akşamı, ne de iki takımın da kaybetmemek için sahaya yatay çizgiler çizdiği o sıkıcı 90 dakika. Skor tabelası her hafta bir şey yazdı. Hiç boş kalmadı.
Rakamın büyüklüğü tam olarak burada: 41 maçın 41'inde en az bir gol var. Yani yüzde yüz. Futbolda yüzde yüz duyduğunuzda genelde bir hata aramanız gerekir; burada hata yok, sadece uzayıp giden bir seri var. Ortalama bir ligde 0-0'lar kendi kendine gelir, kimse davet etmez, kapıda bekler ve bir gün içeri girer. Bu sezon o kapı bir kez bile açılmadı. 41 maç, istatistiksel olarak "tesadüf" demenin giderek zorlaştığı bir sayı. Bir maç, beş maç, on maç derseniz omuz silkersiniz. Kırk bir maç dediğinizde durup bakarsınız.
Peki bu ne anlama geliyor? En dürüst cevap: bilmiyoruz, ama tuhaf. Gol, futbolun en nadir olayı. Bir maçta 90 dakika boyunca hiçbir şeyin ağlara gitmemesi son derece normal bir ihtimal. Normal ihtimalin 41 kez üst üste gerçekleşmemesi ise sıra dışı. Bu ya hücumların cesaretiyle, ya savunmaların cömertliğiyle, ya da sadece topun her hafta birinin ayağından doğru yere sekmesiyle ilgili. Hangisi olursa olsun sonuç aynı: bu sezon bilet alan hiç kimse eve "gol görmedim" diyerek dönmedi. Futbolun kendi kendine verdiği en güzel garanti belgesi bu olabilir.
Kalecilere gelince: 41 maç boyunca kimse o kutsal sıfır-sıfırı koruyamadı. Zam mı ister, teselli mi, bilinmez. Ama bir gün skor 0-0 biterse, o maçın kaleciler tarafından milli bayram ilan edilmesini öneriyorum. Şimdilik tabela konuşmaya devam ediyor; susmaya hiç niyeti yok.