Bir maçın kaderi bazen tek bir ana sığar. Top ağlarla buluşur, tribün bir anda nefes alır, saha içindeki herkesin omuzlarındaki yük yer değiştirir. Galatasaray için bu an, bu sezon adeta bir şifre gibi çalışmış. İlk golü attığı dört maç var ortada ve bu dört maçın hiçbirinden mağlup ayrılmamışlar. Dört kez öne geçmişler, dört kez sahadan yenilgisiz çıkmışlar. Basit gibi duruyor ama futbolda basit şeylerin bu kadar düzenli tekrar etmesi nadirdir; çoğu takım öne geçtiği maçların bir kısmını yolda bırakır, bir kısmında geri düşer, bir kısmında son dakikada iç çeker. Burada öyle bir sapma yok. Skor tabelasında ilk kelimeyi söyleyen taraf olmak, cümlenin sonunu da yazma hakkını getirmiş.
Rakamın kendisi mütevazı: dört maç, dört yenilgisizlik. Yüzde yüz. Örneklem küçük, bunu kimse inkâr etmiyor; dört maç bir sezonun tamamı değil, bir eğilimin ilk taslağıdır. Ama tam da bu yüzden dikkat çekici. Yüzde yüzler kırılmaya meyillidir, tek bir kötü akşam yeter. Galatasaray bu dört maçta o kötü akşamı yaşamamış. Yani ilk gol sadece bir avantaj değil, bir sigorta olmuş. Öne geçtiğinde oyunu kendi zeminine çeken, ritmi kendi lehine yavaşlatan ya da hızlandıran bir tavır var burada.
Peki neden tuhaf? Çünkü ilk golü atmak, matematiksel olarak kazanmayı garanti etmez. Öne geçip beraberliğe razı olan, öne geçip üstüne gitmeyen, öne geçip sonra savunmaya gömülüp batan sayısız örnek var futbol tarihinde. Bir takımın bu dört denemede de sonucu korumayı becermesi, karakterle ilgili bir ipucu verir: skoru elde tutma disiplini, öne geçince dağılmama olgunluğu. Aynı zamanda bir uyarı da barındırır. Eğer kurtuluş ilk gole bağlıysa, ilk golü yediğin maçlarda ne olduğu sorusu her zaman masada durur. Bu istatistik bir güç göstergesi olduğu kadar, bir bağımlılık göstergesi de olabilir.
Özetle Galatasaray'ın reçetesi net: önce sen at, gerisi hallolur. Dört maçta dört kez işe yaramış bir formül. Tek riski, rakiplerin de bu formülü okuyabilmesi. Ama ne yapsınlar, ilk gol tek kişilik bir koltuk; üstüne kim önce oturursa onun oluyor.
